Tambane Kebuntel Jarit


TAMBANE KEBUNTEL JARIT

Ing Dawung ana randha jenenge Sablah. Awake lemu ginuk-ginuk, solah bawane tregal-gregel nggemesake. Nanging ora merga awake kang lemu dheweke diceluk Sablah. Wiwit awake durung mbedhah dheweke wis ketelah Sablah. Yektine mono jenenge sing asli Salbiyah. Sablah duwe anak lanang siji, jaka kemala-mala, jenenge Beja. Jejere bocah desa anak randha, Beja kegolong bocah sregep nyambut gawe. Ndhaut macul kulina. Senajan ora duwe garu luku dhewe, yen kon mo­cok nggaru ngluku ya bisa. Pokoke srabutan pegawe­yan apa wae gelem nandangi. Malah duwe sawah sak lupit tinggalane bapakne swargi uga digarap dhewe, ora disewakake. Babagan ibadah, Beja ya seneng sholat berjamaah lan sregep yen diajak melu pengajian.

Mung kuciwane, dheweke yen pinuju prei, seneng ndhewe. Lungguh thenguk-thenguk ing lincak teras omahe. Pandulune nrawang adoh, sajak ana masalah kang lagi nggubet atine. Emane maneh, sifate tertutup. Ora tau blaka marang simbokne utawa kanca rakete.

S : “Kowe kuwi jane mikir apa ta Le. Kok sajak ana masalah kang lagi kok adhepi. Mbok ya blaka wae marang simbokmu iki. Sapa ngerti aku bisa urun rembug kanggo ngudhari benang ruwet kang nggu­bet atimu!”

B : “Ora ana apa-apa kok mbok. Ya mung sayah merga dhek esuk rada sengkud nggonku macul neng sawah!”

Saben-saben ditlesih anake lanang ora gelem blaka. Parandene sing tuwa ya ora kemba. Ing ka­lodhangan liya Sablah takon maneh.

S : “Apa kira-kira kowe seneng numpak Honda kaya kanca-kancamu kae, yen pancen ngono ya sawah sailat tinggalane bapakmu kae tak dole!”

B : “Ah, simbok ki kok olehe ana-ana wae. Yen nganti sawah kae didol, lha njur sing arep kanggo cagake urip awake dhewe apa? Apa mung ngendelake olehku buruh ndhaut lan macul? Oleh-olehane simbok buruh matun lan tandur? Hiya yen tansah ana sing buruhake. Lha yen ora njur kepriye. Karo meneh mbok, sing jenenge Honda, Suzuki apa Yamaha kuwi rak butuh bensin lan oli lsp. Durung yen wis duwe BPKB lan STNK, isih butuh SIM. Lah marake rebyeg mbok. Mancal sepedha onthel wae malah ora butuh thethek-bengek. Malah bisa ndayani awak bagas-waras, sehat-walafiat.

Senajan ta wis didhedhes-dhedhes si Beja ora blaka. Nanging simbokne yakin hakul yakin yen anake lagi nandhang kasangsaya. Kanggo miyak wewadi kang lagi digembol anake mau, pepuntone Sablah sowan wong tuwa, mbah Amat Sidik ing Magangan.

Sawise matur purwa, madya wasana ing ngarsane, mbah Ta Sidik, priyayi sepuh kang wis dianggep waskitha mau ngendika: “Anakmu pancen lagi nandhang lara. Nanging ora perlu mbok tambakake menyang Mantri Kesehatan utawa Dokter. Jalaran yektine tambane wis cumepak ing sakiwa tengene omahmu utawa sakiwa tengene Dawung.

S : “Lajeng jampinipun anak kula niku napa mbah?”

A : “Jajal golekana dhewe, anakmu tambane kebuntel jarit!”

S : “Menawi mekaten keparenga kula nyuwun pamit. Badhe madosi tambane anak kula, ingkang kebuntel jarit menika mbah”.

Dingendikani mbah Sidik mengkono mau, si Sablah sak tekane ngomah, ora sranta, sakanane jarit kang dilempit ing jero lemari diwetokake kabeh. Dijereng dijembreng, dititi digoleki mbokmenawa ana apa-apane. Parandene kabuk, ora nemu apa-apa. Durung marem atine saiki genti jarit sing diklumbrukake ing was­kom. Kaya mau, jarit-jarit kuwi dijereng di­jembreng nanging meksa ora nemu apa-apa. Isih durung trima malah jarit sing mau esuk dipepe ing memeyan. Di­biyak, dikebut-kebutake. Asile : jasbukak blangkon lawon, sama jugak padha ma­won. Nihil. Tita yen wis ora bisa nemu apa-apa, kawetu pangresulane atine. Olehe ngresula ora cukup dibatin, nanging di­ucap­ake sora.

S : “Dhukun kalipah. Dhukun saiki bisa­ne ngakali opah. Jare tambane ke­bun­tel jarit, nyatane jarit-jarit sing tak lem­­pit ning lembari, jarit-jarit sing tak klumbrukake ning waskom, nganti jarit sing tak pe ing memeyan kabeh ora ana apa-apane. Huh….”.

Ndilalah kersa Allah, nalika semana Karto Buwang liwat ing kana.

K : “Ana apa yu kok omong dhewe kaya wong owah pikire?”

S : “Lha iya kuwi To, jaman saiki sing jenenge dhukun kuwi anane dhukun kali­pah, dhukun sing gaweyane mung nga­kali opah!” Sablah nuli nyritakake kabeh lelakone ora ana sing kecicir. Sakwise ngerti sakabehe si Karto Buwang malah maido.

K : “O Allah ya kok olehe landhep dheng­kul pikire sampeyan!”

S : “Lho. Kowe kok malah maido aku ta?”

K : “Lha thik ora!”

S : “Genahe?”

Tangane Sablah dicandak digeret di­ajak lungguh ing lincak. Sakwise brayan lungguh jejer ing lincak, Karto nggena­hake.

K : “Jane mono ngendikane mbah Sidik kuwi bener. Ya mung sampeyan sing ke­bangeten bodhone!”

S : “Ora ngono To, mbok jajal genahna cethane piye!”

K : “Sing dikersakake mbah Sidik tam­bane kebuntel jarit kuwi dudu jarit sing mok lempit ning lemari, dudu jarit sing mok klumbrukake ing waskom lan ya dudu jarit sing dijereng ing memeyan. Nanging jarit kang lagi dienggo.

K : “Jarit sing lagi dienggo kok isa-isa­ne ing jerone ana tambane?”

K : “Sampeyan ora percaya. Nek sam­peyan ora percaya jajal ngadega ing nga­rep kene. Sakwise ngadeg, uculana kem­ben­mu bukaken jaritmu!”

Ditantang ngono Sablah sanalika nga­deg nyat. Nanging ora tumuli nguculi kem­bene apa meneh mbukak jarite. Mbok radha jajabang mawinga-winga.

S : “Edan pa To!” Kandane mampang-mampang karo tangane nudingi raine Karto kaya arep dikruwek-kruweka. Nuli bacute;

S : “Aku ngerti yen kowe kulina klaya­ban ing papan pelanyahan. Nanging yen kowe mentala akon nguculi kemben apa meneh mbukak jarit, apa ora ateges kowe mung butuh nontoni bekakasku?”

Dituding-tuding raine, diundhamana entek amek kurang golek Karto trima me­neng wae. Nanging bareng krungu tem­bung “bekakas” sak nalika kuwi guyune ambrol kaya bendungan jebol, “ha ha haaa”, sing ngadhepi dadi bingung.

S : “Kok malah cekakakan kaya wong edan?”

K : “Witikna sampeyan wis ngarani dhewe, wis bisa muni dhewe!”

S : “Ngarani apa, muni piye?”

K : “Lha kuwi mau; “bekakas”. Beka­kas kuwi apa ta Yu?”

S : “Bekakas ya onok onggrok kuwi!”

Guyune Karto wutah meneh. Malah karo tangane nggebrag lincak, kandhane:

K : “Lha kuwi Yu. Lha ya kuwi sing mbok goleki kit mau ora ketemu. Lha ya kuwi tambane anakmu lanang si Bejo. Mung wae genah dudu “bekakas” sampe­yan dhewe, nanging bekakase kenya apa lanjar sing dadi panuju pranane anakmu lanang!”

Pratelane Karto sinambi genti nuding-nuding, ning si randha babar pisan ora nesu. Malah kang sekawit mampang-mam­pang kaya Baladewa ditantang pe­rang, dadi lemes kaya Baladewa ilang ga­pite. Sablah bali lungguh lincak. Tangane ngepuk-epuk pundhake Karto.

S : “O-alah To. Jebul genahe mono anak­ku Beja wis kepengin njaluk rabi”.

K : “Gene sampeyan ya ngerti!” karo isih kudu ngguyu lakak-lakak.

Sablah sing wis ngerti underane per­kara, kaya kena pengaruh guyune Karto. Dheweke melu-melu ngguyu ngakak. Dadi wong loro ngakak bareng: “Ha, ha, haaaaa!” (*)

Tinggalkan Balasan

Isikan data di bawah atau klik salah satu ikon untuk log in:

Logo WordPress.com

You are commenting using your WordPress.com account. Logout / Ubah )

Gambar Twitter

You are commenting using your Twitter account. Logout / Ubah )

Foto Facebook

You are commenting using your Facebook account. Logout / Ubah )

Foto Google+

You are commenting using your Google+ account. Logout / Ubah )

Connecting to %s