Tiba Kanteb


Tiba Kanteb

Pak Bayu Widodo sing purnawirawan mayor, esuk iki ora tindak-tindak kaya sabene. Penjenengane mung lenggahan njedhodhot neng kamar tamu. Ngrasakake si Gito Taryono, putra ontang-anting sing jarene kuliyah wis telung taun kok isih panggah semes­ter siji. Mbandhel, ndhugal, ndableg…, mara­kake mumet.

Dina-dina senengane mung kluyuran dolan irat-irit karo kancane gonta-ganti. Saiki wis ora wani nyuwun dhuwit bapak­ne, ning bu Bayu sing ora bisa endha yen disuwuni dhuwit putrane. Nyuwun pira-pira mesthi diparingi. Yen ora njur nesu lan ngamuk.

Wektu iku Gito metu saka kamar tangi turu, njur arep ngalih kamar tamu nyetel TV. Jegagik rada kaget bapake lenggah neng kono. Rekane arep mbalik neng kamar mandhi, ning karo pak Bayu di­timbali:

“Git, reneya… Kono lungguh!” gelem ora gelem Gito banjur lungguh ing kursi ngarepe bapake. Gito pancen wedi yen karo bapake.

“Git, ngapa yah mene kowe lagi tangi, geneya kok ora mangkat kuliah?”

“Kuliahipun mangke jam sedasa, pak, dhosenipun sami rapat.”

“Bapak kuwi anane mung ngandel lho Git, senajan ngerti yen bapak kerep mbok apusi. Lha kuwi nyatane kowe ora tau mung­gah. Piye yen mengko bapak wis wegah ngragadi? Dina-dinamu mung ngluyur ora juntrung karo cah adoh-adoh. Karo pemudha kampung kowe emoh sra­wung, kuwi jenenge rak kuwalik. Srawung baur neng masyarakat kuwi penting Git. Kaya sopire bapak mas Utomo kuwi. Ku­liyah wragad dhewe kanthi direwangi dadi sopir pocokan kana-kene. Merga anggone temen lan sregep sinau, saiki sekripsine wis rampung, ateges kari wi­sudha.

Pak Bayu meneng ngenteni reaksine Gito, sing tetep me­neng tumungkul ora mangsuli apa-apa. Sidane pak Bayu ne­rusake ngendikane rada sereng:

“Piye saiki, aku nanting tenan karo kowe, isih saguh kuliah, apa mung arep klu­yuran dolan dadi wong urak­an?”

Lirih semu wedi wangsul­ane Gito: “Inggih Pak, kula taksih sagah kiliyah”.

“Tenan lho…, wis kana… mung kuwi kandhaku.”

Gito ngadeg terus klithik-klithik neng kamar mandhi adus.

Let sedhela wis keprungu gebyar… gebyur. Ature Gito karo bapake mau embuh te­nan embuh ora. Ning gandheng wis jam sepuluh kurang seprapat, Gito nyang­klong tas, ngetokke montor, njur lunga kaya nek arep kuliyah. Pak Bayu mono priyayi kinurmat ing kampunge. Dhasar priyayi ana, neng kampung gedhe sosiale. Samubarang kanggo kebutuhan lan ke­majuwane kampung tansah kersa cawe-cawe. Mula ora mokal yen panjenengane diangkat minangka sesepuh.

Wayah sore, Gito maca koran neng taman ngarep teras. Ndadak keprungu wong uluk salam:

“Kula nuwun!”

Gito noleh arahing suwara, kaget lan gumun dene ana kenya ayu medhayoh. Nuli mangsuli karo gupuh ngadeg.

“O… mangga-mangga dhik”.

“Punapa bu Bayu wonten mas?”

“O… ibu ta?…, wonten dhik, sekedhap kula aturanipun.” Gito gage mlebu nggo­leki ibune, let sedhela wong loro wis metu nemoni dhayohe. Ngendikane bu Bayu:

“Wo, nak Prastiwi, mangga lenggah nak!”

“Inggih bu, matur nuwun. Punika na­mung sekedhap kok. Punika bu, kula di­pun utus bu Darmo nyaosi dhuku, kala wingi sonten rak ngundhuhi kebon iring ndalem punika.” Kandha ngono bocah ayu mau karo ngaturke tas kresek isi dhuku kebak, tinampan dening bu Bayu. Ora lali bu Bayu ngendika matur nuwun kaaturna bu Darmo. Bocah mau matur sendika, banjur pamit mulih.

Gito mripate mentheleng kaya ban­deng anggone nyawang cah ayu mau ora uwis-uwis. Batine gumun lan sengsem dene bocah kuwi kok leh mulis ayu tanpa cacad, gek sopan santune genep pisan. Bu Bayu pirsa putrane sajak kepranan marang Tiwi njur ngendika:

“Git ngertia, kuwi cah sing kos daleme bu Darmo, jenenge Prastiwi. Dene asline Semarang, ning neng kampung kene sra­wunge becik. Baur karo mudha-mudhine, malah saiki didadekake ketua I, dene wakile Utomo ya sopire bapakmu, kuwi.”

“Wah bocahe ayu nggih bu, gek sopan santune nggih genep.”

“Iya Git, seje karo kanca-kancamu sing dha ting bejijak lan urakan kae. Kowe sejatine rugi, wong karo pemudha/pe­mudhi sekampung kok ora tepung malah wong kana-kana sing dha ra juntrung mbok srawungi raket.”

Gito ngakoni lan mbenerke ngendika­ne ibune. Jroning ati janji yen wiwit saiki arep melu ombyake pemudha kampung. Melu-melu mas Utomo sopire bapakne yen dhong rapat-rapat, kerja bakti, lan ke­giyatan kampung liyane. Sing cetha, wiwit weruh Tiwi sepisanan atine wis ke­canthol.

Gito mara nyedhaki Tiwi nggawa bungkusan kadho gedhe sing pepak isine.

 

Atine Gito wis mantep kepengin nye­dhaki…macari…sing mengkone yen Tiwi gelem arep dirabi. Kuwi mau karepe Gito, pemudha lajang sing sekolahe mung di­sambi dolan lan kluyuran. Batine kuliyah ora rampung ora dadi apa, toh bandhane wong tuwane akeh, malah kanggone kam­pung kono, pak Bayu kuwi kepara sugih dhewe. Gito bakal nggunakake ban­dhane bapake kanggo mikat Tiwi, srana arep diwenehi apa ta apa barang sing peng­aji. Tiwi pancen bocah supel lan apik­an, karo sapa wae cepet akrab lan suma­dulur, klebu marang Gito. Saiki bubar kuli­yah, Gito sregep sanja neng nggone kanca pemudha-pemudha kampung, luwih-luwih neng daleme bu Darmo pondhok­ane Tiwi. Gito batine rada kecelik, jebul Tiwi iku ora gampangan kaya bocah-bocah wadon liyane. Biyasane dha gam­pang nampa paweweh, lan seneng yen di­traktir jajan utawa diajak dolan. Gito wis bola-bali nari Tiwi arep ditukokake apa sing disenengi, ning Tiwi nulak alus, alasane wis duwe utawa kurang perlu. Nganti Gito judheg, piye carane gawe senenge Tiwi sing rupa hadiyah, sing mak­sude Gito kanggo nyedhaki Tiwi, syukur bisa ngetokake gembolaning ati, blaka yen dheweke seneng lan tresna marang Tiwi. Eman pambudidayane tan­sah gagal, merga Tiwi durung tau ketemu Gito kuwi ijen, ndilalah mesthi ana kanca­ne. Saking ora kuwate ngampah, Gito nggoleki Utomo, sopire bapake neng ka­mare, lagi leyeh-leyeh. Gito njur njejeri Utomo karo takon:

“Mas Ut, mbok aku diwarahi carane nelukke atine cah wadon sing angel. Pisan ji iki aku seneng tenan je mas, ora bakal tak enggo dolanan.”

Wangsulane Utomo kalem: “Walah dhik Git, sliramu kuwi kurang apa? Rupa nggantheng, ya kuliyahan, dhuwit neng ngesak muwel. Isih kurang apa? Mangka slirane kuwi ya baut ngrayu cah wadon. Kuwi tak ngerteni sing uwis-uwis lho. Sliramu kleru dhik nek takon aku, soale aku durung tau pacaran. Aku mung arep adhang-adhang suk nek ana prawan welas nresnani aku dhik.”

Krungu wangsulane Utomo, Gito gage njenggelek tangi karo kandha:

“Mas Ut, wegah aku krungu kojahmu kuwi. Aku ki takon tenan je.”

“Ora dhik Git, sejatine cah wadon ngendi ta sing mbok gandrungi kuwi?”

“Ah rahasia mas, suk wae nek dhewe­ke wis tak kuwasani tenan, kowe lagi tak kandhani.”

Gito terus metu ninggal kamare Utomo kanthi ati mangkel. Gito saiki aktif neng organisasi kampung, soale tansah di­dham­pingi Prastiwi. Notoling ati anggone kepengin nglairake tresnane mbangeti, ning…tansah ana-ana wae jalarane sing marahi cabar. Pancen angel tenan Gito nggolek wektu kanggo ijen wong loro, wong Prastiwi neng ngendi-ngendi mesti ana kancane. Jam-jam bubar kuliyah, Tiwi pancen wis padhet banget kanggo kegi­yatan kampus lan kampung. Gito wis marani saben dina, bisa nyawang cedhak-cedhakan karo prawan ayu kuwi wae ati­ne wis seneng. Awit Prastiwi pancen wis mlebu tenan ing atine.

Saiki Gito uga nyah-nyoh aweh ban­tuwan kanggo mudha-mudhi kampung, apa maneh yen sing nampa Prastiwi, wong dheweke ketuane. Kena pengaruhe Prastiwi, Gito dadi mempeng sinaune, ndadekke bungahe bapak lan ibune. Pen­jenengane uga remen yen mengkone Gito kasil nguwasani Prastiwi lan gelem diajak urip bebrayan.

Dina Jum’at kulawargane pak Bayu Widodo entuk uleman saka pak Darmo, sing surasane kabeh warga kampung, mbesuk malem Minggu kasuwun rawuh ing daleme pak Darmo. ya sing dipondho­ki Prastiwi, saperlu ngestreni ulang taune Prastiwi sing kaping sangalas. Malah jare­ne kulawargane Prastiwi saka Semarang uga arep padha rawuh. Dene pak Bayu sekaliyan, kadhapuk nampa tamu lan pa­ring pangandikan kanggo sing ulang taun. Pak Bayu uga sagah. Malah mundhutke hem lan clana anyar kanggo Utomo jare ben ora lusuh.

Utomo pancen bocah sing lugu lan prasaja, nglungguhake dhirine sing mung sopir, senajan dheweke mahasiswa sing wis lulus lan nyandhang gelar Drs. Wektu maca undhangan, Gito bungahe ngayang batin. Ya wektu iki kalodhangan kanggo aweh kadho istimewa kanggo Tiwi lan ke­sempatan kanggo ngrogoh atine prawan ayu kuwi.

Gage sms marang Tiwi takon arep nja­luk kadho apa? Jawabane, dikadho apa wae arep, lan matur nuwun sadurunge.

Oh….atine Gito lunjak-lunjak kese­nengen. Gage nyuwun dhuwit ibune njur lunga menyang toko. Baline ngrenggiyeg, entuk bakal klambi putri patang potong, tas, sleyer. Gunggung dhuwit telung atus ewu dientekake. Kejaba kuwi tuku filem rong rol, mengko kanggo gawe kenang-kenangan karo Tiwi.

Lagi jam lima Gito wis dandan mlithit, clana lan heme anyar gres saka toko du­rung dikumbah wis dianggo. Njur nye­dhaki bapake karo matur:

“Pak, mobile kula bekta, kula dugi nggene dhik Tiwi mruput, mbok menawi Tiwi mbetahke kengkenan kula.”

“Wis budhala Git. Bapak mengko gampang, boncengan motor karo Utomo rak bisa.”

Senajan isih sore ning wis rame. Ka­beh wis tinata asri. Kira-kira jam setengah pitu tamu-tamu wis wiwit padha rawuh. Tiwi neng ngarep lawang nyalami karo nampa kadho banjur diulungake sing nduwe tugas.

Gito mara nyedhaki Tiwi nggawa bungkusan kadho gedhe sing pepak isine. Sawise ngulungake lan nyalami kenceng, rekane arep ngesun, ning Tiwi gage nya­lami tamu liyane sing lagi wae rawuh. Gito gela, ning ya wis ora dilebokke ati. Anggo­ne njepreti Tiwi ora leren-leren. Bareng ngerti ana tamu sing bisa motret, kamera gedhe kuwi banjur diulungake, ganti awake dhewe sing tansah mepeti Tiwi njaluk di­foto. Wis kanthi gaya sing apa wae, poko­ke dipolke janji mepeti Tiwi sing sejatine atine ora seneng karo pokale Gito. Upa­cara banjur wiwit, sambutan-sambutan saka pranata adicara, pengurus-pengurus pemudha, wong tuwa lan kulawargane Tiwi. Wusanane pak Bayu sing isine pa­ring pitutur marang mudha-mudha, uga ucapan selamat marang sing ulang taun. Sawise rampung salam-salaman, banjur kaaturan dhahar bebarengan prasmanan neng kamar rengah.

Gito tansah aksi, bejijagan motreti rana-rene sarwa nggaya. Rampung dha­har lan ngunjuk es crim, keprungu swara­ne lantang bapake Tiwi lewat mikrovon ngene:

“Bapak ibu lan para tamu undhangan sadaya, ing dalu punika mbabar misani kula badhe ngresmekaken pepacanga­n­ipun anak kula pun Suparstiwi kaliyan nakmas Drs. Utomo, inggih sopir pribadi­nipun bapak Bayu Widodo ing kampung mriki. Dhateng nakmas Utomo, kula su­wun jumeneng lan tindhak mriki, upacara pepancangan tumunten badhe katindaka­ken.”

Krungu tembung mau, Gito kaya krungu bledheg ing mangsa ketiga. Sakala otot bebayune kaya dilolosi, awak geme­ter, sirah cleng-clengan buyer, mripat klemun-klemun kaya arep tiba, kringet anyep mbrubul. Gandheng dheweke mau bejijagan, mula ora ngetarani nalika Gito metu mulih tanpa pamit ninggal pasa­mu­wan. Neng dalan lakune sempoyongan kaya wong mabuk. Tekan ngomah mbu­kak lawang. Tanpa copot sepatu langsung awak dibrukake dipan sakrosane karo sambat ngaru wara:

“O awak… awak… apes temen aku…. jebul aku kewirangan. Aku prasasat ke­jungkel tiba kanteb… aku… aku… di KO karo sopir bebaune bapakku”.

Nalika upacara tunangan dileksanani, wis ora ana gebyar-gebyar kamera sing nggawe kenang-kenangan merga Gito wis bablas mulih. Ning bocah loro Tiwi lan Utomo tansah ngumbar esem sajak kalegan atine. (cuthel)

Tinggalkan Balasan

Isikan data di bawah atau klik salah satu ikon untuk log in:

Logo WordPress.com

You are commenting using your WordPress.com account. Logout / Ubah )

Gambar Twitter

You are commenting using your Twitter account. Logout / Ubah )

Foto Facebook

You are commenting using your Facebook account. Logout / Ubah )

Foto Google+

You are commenting using your Google+ account. Logout / Ubah )

Connecting to %s